دلنوشته های سال 88
لالايي مادر
اي اصغرمن مادر لالايي
طفل صغير دشت بلايي
عطشانِ عطشانِ دشت بلايي
دراين خسان نيست يك دلنوايي
مادر يك دلنوايي
مادر لالايي مادر لالايي
اي مونس اين قلب حزينم
گريه مكن تو اي مه جبينم
ناخن حسرت كم زن به سينه
اي رود تشنه اي نازنينم
شيون مكن اي رود صغيرم
ازغصه ات من دارم مي ميرم
بيا تادر آغوشت بگيرم
شرمنده مادر اما ز شيرم
مادر لالايي/مادر لالايي
گرديده بي تاب ياران اين اصغر
مادرگرفته اورا چو در بر
برپيش بابش آن پور حيدر
گفتا كه اي شه عطشان است اصغر
بابش ببردش شير دلاور
در روبرو با آن قوم كافر
گفتاكه اين طفل عطشان در بر
آبش دهيد اي قوم ستمگر
آن قوم كافرآبش ندادند
برحنجر او تيري نهادند
بردل بابش داغش نهادند
مادر به خيمه از پافتادند
فرياد مادر داد از جدايي
رود صغيرم اصغر كجايي
برپيش مادر ديگر نيايي
خوانم برايت من لايي لايي
رود صغيرم / مادر كجايي
مولا حسين جان حق صغيرت
دانم كه داغش چون كرده پيرت
لطف برفريدوني حقيرت
بنما قبول اين ذكر مصيبت
28/8/88
گل پرپر
علي اصغرمه انور گل پرپرگل ناب
تومكن شيون ازاين تشنگي وحال خراب
تومكن تازه غمم اي علي اي طفل رباب
چشم وبرهم بنه و يك دمي آسوده بخواب
توبخواب طفل صغيرم گل ناب
توبخواب بهرخدا بهررباب
دمي آسوده عزيزم كه نه شيري و نه آب
كه دهم بهرتو اي مونس شبهاي رباب
خجلم زانكه ببينم كه تواي درتب و تاب
چه كنم تاكه نماند ديده درحسرت آب
دمي آسوده عزيزم گل ناب
توبخواب رود صغيرم توبخواب
چه كنم مونس من مر برمت به نزدباب
خبرش سازم ازاين واقعه ي حال خراب
طفل برداشت وببرد پيش پدرمادر خوب
گفته اوتشنه لب است وجگرش گشته كباب
بگرفت آن شه خوب اصغروقنداقه ي او
روبروي ستم ولشكروآن قوم عدو
گفته آبش بدهيد تشنه لب است طفل صغير
نه گنه كرده ونه نيزه وشمشيربراو
كسي ازقوم ستم رحمي به اصغر ننمود
بهراين كودك تشنه ره آبي نگشود
هدف تيرجفاحنجراصغربنمود
حرمله داغي به جان ودل بابش بنمود
گلوي نازكِ اصغرچو بريدتير عدو
خون به دستان حسين آمدوهم برسر او
خون پرتاب نمود سوي خداگفته به او
كه من ابراهيم واسماعيل وقرباني او
ازمن يارب بنما توقبولش
طفل عطشان قرباني پورش
سرهفتادو دوتن چونكه ببردند سرني
نگرفت جاي علي اصغراو برسرني
سرببريده به شمشيركشيدند و ز پي
روبرو مادر وعمه كه كنندشيون و شِي
گفت فريدوني الهي به حسين بن علي
ذاكروسينه زنان راهمه برحق ولي
توببخش وگذر ازلطف و كرم برهمگي
به علي اصغرش شش ماه ي اولاد نبي
يارب آمين حق عزيزانت
برآن روح پاك شهيدانت
7/9/88
دل زينب
ظالمابعدمن آتش تومزن خيمه ي من
بيش ازاين داغ مرابردل زينب مفكن
اينقدرقلب حزين و دل زينب مشكن
روبرو خواهرمن خنجرونيزه تومزن
تازيانه تومزن بربدن اطهرمن
روي اين پيكرمن سم ستوران مفكن
ساربان گركه بري زينب من با اُسرا
كن مدارا به ره كوفه وشام با اُسرا
نگذاري سيلي زنند دخترمن بهرخدا
بهرگوشواره نبرند گوش صغيردخترما
سرمن چون برسرني رفته اگرباشهدا
نگذاري تانگرد برسر ني رأس مرا
خواهرم زينب گل دُردانه ي آن شيرخدا
گرچه دانم رحم و مروت نبودبين شما
ظالمابعدمن آتش تومزن خيمه ي من
بيش ازاين داغ مرابردل زينب مفكن
بارالاها گوچه كند دردل شب زينب زار
كه زدندآتش همه اموال حسين قوم شرار
كودكان ازجورستم پابه نهادند به فرار
عابدبيمارحسين خيمه نشسته دل زار
چه كنداين زينب زار باتن بي غسل وكفن
چه كندبااين همه كفاره ي پيمانه شكن
كه زدندسيلي زستم از ره كين دخترمن
مي رسيداي كاش الهي چوابوالفضل برمن
به شب تاريك وسيه شام غريبان حسين
كه نكردند رحم و مروت به يتيمان حسين
بارالاهاكن نظري ازره لطف بهرحسين
به فريدوني كه شدذاكرومداح حسين
26/9/88
علمدارم
ای دشمن خون خوارم
ببین ببین من آن علمدارم
نیزه و شمشیر نیاورده ام
آمده ام آب برم در حرم
تشنه لبند کودکان سرورم
ببین ببین من آن علمدارم
سکینه در خیمه بود انتظار
آب اگر برم بود افتخار
تشنه و عطشان همگی بیقرار
برای آب کنون گرفتارم
رسی به شط آب خورد باوفا
به یادش آمد لب خشک اخا
آب بریخت از کف دستان خدا
گفت نخورم قبل تو آب ای اخا
ببین وفای آن علمدارم
حمله بیامد به سرش هر طرف
مشک پر آبش بگرفتند هدف
نبود سلاحی به بر حضرتش
تا که کند حمله ی کفر برطرف
صدا زد عباس به قوم دغا
به کوفیان و لشکر بی حیا
گفت به مشکم نزنید از جفا
تیر به چشمم بزنید مشرکا
من این مشک و نگهدارم
برای خیمه های سردارم
تیر به سینه اش و بازو زدند
هم به دو چشم و هم به ابرو زدند
گٌرزگران بر سر و بر رو زدند
مشک و دریدند و به پهلو زدند
ببین چه کرده با علمدارم
صدا زد عباس حسین جان من
برس که شد لحظه ی پایان من
مبرمرا به خیمه ام سرورم
چونکه نه مشکی و نه آبی برم
کنون برای طفلانت
حسین اخا ببین پریشانم
الا ابوالفضل به حسینت قسم
به آن عزیز نور عینت قسم
بهر فریدونی نما چاره ای
به روز آخرت به بابت قسم
که من به عشق تو گرفتارم
به فضل و بخششت امید وارم
تو ای تو ای سرورو سالارم
30/9/88
عطشان
بابا بابا ای باب غریبم
عطشان عطشان ای باب شهیدم
ای که تو هم مظهر حٌسنی و صفایی
ای که تو با فضل و کرم جود سخایی
ای که تو کانون همه مهر و وفایی
گو ز چه رو باب من از من تو جدایی
مانده به ره دیده ی من از سفر آیی
با غمم راز دل من به زدایی
رفت ز کفم صبرم از این بار جدایی
من چه کنم با همه غم تا که تو آیی
عمه ی بیچارمو دشمن زده سیلی
گشته کبود صورت او نیلی نیلی
باب عزیزم تو نبودی که ببینی
عابد بیمار و کشیدند به زلیلی
پای برهنه همه رفتیم به ره شام
سیلی دشمن همه خوردیم بعد بابم
یک نفر هم رحمی نکرده بر ایتام
رسم شما نیست مگر ای کافر بد نام
عمه بخواند خطبه ی غّرا بر دشمن
گفته بدو حرمت پیغمبر و نشکن
ما همه اولاد رسولیم که به دربن
خانه ی ظلمت می کنم من ریشه بر کن
گفته فریدونی از این واقعه جان سوز
آن چه که آمد به لبش از دل پر سوز
بهر شما ذاکرو مداح دل افروز
سینه زن و ناظر و بانی به شب و روز
درمصيبت حضرت رقيه
آمدي بابا ببين مشتاق ديدارم هنوز
خلق خوابيدندومن ازهجربيدارم هنوز
بارهاجان دادم از هجرت وفايم راببين
بازدر هنگام وصلت جان به لب دارم هنوز
يك شب از اشترفتادم بسكه زجرم زجرداد
مدتي زان ماجرا بگذشت بيمارم هنوز
عمه ام زينب ز مادر مهربانتر برمن است
مي دهدشبها تصلي بردل زارم هنوز
گرچه ازرنج عدو بنشسته مي خواند نماز
باچنين احوال مي باشدپرستارم هنوز
گل چوشودروييده ديگرهمنشين خارنيست
من شدم پرپرولي آزرده ازخارم هنوز
اين شنيدم تشنه لب رفتي سفرباباببين
آب دارم بهرتودرچشم خونبارم هنوز
باخودم گفتم بگوشعري توتاپايان عمر
چون مصيبت خوان براي آل اطهارم هنوز
شام غريبان
شام غريبان سحرندارد
امشب سكينه پدرندارد
سري بابايش به تن ندارد
عزيز زهرا كفن ندارد
به زيرسم ستوران ديگربدن ندارد
خدا داندكه بجز راه حق گنه ندارد
به بردن برني رأس پرخون عزيززهرا
چه آمدآن دم سرطفلان حسين واويلا
كه ديدندبرني سر خونين اَباي تنها
زمين شدپرغم سماشدماتم تمام دنيا
زنيدبرسرآه و صدواويلا
حسين تنها حسين تنها
حريم آل علي را اي واي يغما ببردند
زينب بي كس با كاروانش تنهاببردند
طفلان معصوم ازدردشلاق غمها بخوردند
خودرا پناه عمه ي مظلوم يكجاسپردند
ازكوفه تاشام رأس حسين بودبرروي ني ها
ازروي ني كردقرآن تلاوت سلطان دنيا
گويي ز سنگ بوده آن زمانه دلهاي آنها
زيراعدوزد باخيزران برلب هاي شاها
آمدخرابه باجمع ياران زينب كبري
خسته ز راه ودل خسته گشته ازدار دنيا
آن سونظركرد ديدش سكينه غمگين وتنها
نزد رقيه گريان ونالان ازداغ بابا
شام غريبان پرسيدرقيه احوال بابا
ازعمه زينب باگريه زاري كي عمه بابا
ناگه تَبَق دست آمدعدويي برسوي گلها
گفتارقيه چيزي نخواهم من غيربابا
فرمودزينب دراين تبق نيست هرگزغذايي
چادربرون كن ازروي آن بين باب است كه خواهي
آمدبغل كرد رأس عزيزش باگريه زاري
گفتاپدرجان برگوچه شد كين ازتن جدايي
آمدندايي ناگه ازآن سركي دخت بابا
طاقت ندارم تامن گذارم ماني به دنيا
غش گرده دختر يك لحظه ديگر درپيش بابا
عمه وخواهر با باري ازغم تنهاي تنها
داغ برادر
عزيزان حسين را همه سرمي بريدن
بروي خاك صحرا تنا را مي كشيدن
ازاين محنت قدزينب خميدن
بسي فرق است به ديدن تا شنيدن
شنيدن كي بودمانند ديدن
چقدرسخت است به پيش چشم خواهر
جداسازندسرازجسم برادر
سپس آن رأس پرخون رابه نيزه
به پيش زينبش آرند برابر
چه دشواراست چنين داغ برادر
دراين دنياتك وتنها منم من
اسيرفرقه ي اعدا منم من
اگربودي علمدار رشيدم
در اين كنج خرابه نِي بودم من
منم زينب منم زينب منم من
كه باصبرم بريدم صبردشمن
به يك خطبه كه خواندم شام ويران
نمودم كاخ ظالم ريشه بركن
الازينب تواي الگوي ايثار
توباصبرو شكيبا و فداكار
به حق آن سرببريده برني
قبول بنما فريدوني وگفتار
ضمن عرض خوش آمد گویی و خیر مقدم خدمت تمام کاربران عزیز این وبلاگ مجموعه ی دلنوشته های این جانب احمد فریدونی است كه به دو گويش محلي(دزفولي)و فارسي است لطفا با نظرات سازنده خودتون ما رو در ارائه ی هرچه بهتر مطالب یاری کنید