دلنوشته های سال 87
دُخت شاه كربلا
من رقيه دخترشاه شهيدكربلا
همره عمه اسيري رفته ام ازنينوا
من رقيه دخترشاه شهيدكربلا
همره عمه اسيري برده اندباصدبلا
ازغم بابم بگريم ياغم عمه خدا
آن يكي برنيزه رأسش رانهاده بي حيا
اين يكي سيلي خورداز دست قوم اشقيا
ازچه روبرما روا دارند چنين رنج وبلا
من رقيه دخترغمديده ي سالاردين
يادگاري ازحسين بن الاميرالمؤمنين
خاطرات كربلاراتا ابد درخاطرم
زانكه آثارش بودبرپيكرو هم برجبين
درخرابه ماند ام اينجا ز جورمشركين
تاكنم كاخ ستم ويران ز آه آتشين
اين منم كندرخرابه باغم و محنت قرين
دركنارم عمه ام غمخوار زين العابدين
مي دهد برما تصلي از ره مهرو وفا
عمه ام زينب چوبابايش علي شيرخدا
تاكه ديدم رأس خونين پدررا درطَبَق
آرزوكردم نمانم زنده تاوقت شفق
درخرابه عاقبت جان دادم ازداغ پدر
من رسيدم عاقبت برچهره ي ماه فلق
نزدبابامن بگويم درددل ازاشقيا
خوردن سيلي عمه ام زاين قوم دغا
بارالاها كن ترحم از ره مهرو وفا
برفريدوني كه باشد ذاكرآل عبا
حق اين طفل شهيدبنت شهيدكربلا
نوحه گرسينه زنان را دوركن ازهر بلا
بردل بشكسته ي زينب اسيرنينوا
1387
باباي غريب
باباجون باتازيونه تودلم دارم نشونه
بهارم بابا نگارم بابا
باباجون برگردبه خونه تودلم دارم بهونه
بهارم بابا نگارم بابا
باباجون ازداغ غمت ناله وافغان مي كنم
من پريشان حالم و دنياراپريشان مي كنم
لعن ونفرين هم به يزيدوظلم ايشان مي كنم
باب شهيدم باب غريبم
گرچه من طفل صغيرم جان ره يزدان كنم
اقتدا برباب خود شاه شهيدان مي كنم
ظلم وظالم روسيه و خواروپريشان مي كنم
باب غريبم باب غريبم
باباجون شدخاك زمين بسترمن ازره كين
بعدتوشدحمله به ماازطرف قوم لعين
مي زدند بردخترتو سيلي همه ازره كين
باب غريبم نوراميدم
به يزيدظالمه گوييدمنِ ويرانه نشين
مي كنم كاخ توراخاك سيه نعش زمين
اي جنايتكارزمان روسيه و پست ولعين
خوار زماني خوار زماني
تونگاه برخويش منم برره يزدان مي كنم
اي ستمگركاخ تورا يكسره ويران مي كنم
عاقبت اين شام سيه صبح درخشان مي كنم
باب غريبم باب غريبم
رأس بابش راچورقيه بربرش ديدبگفت
درددلهاباسرببريده بكرد اشكُ به سُفت
كي پدرجان ببين به تنم ضربه دشمن كه شكفت
باب عزيزم باب عزيزم
بار الا برحرمت و آن بي كس طفل صغير
به فريدوني بنمالطف وكرم خواست حقير
كه بماند ذاكراين اهل و ره راست امير
يارب آمين يارب آمين
مشكِ دريده
مشكم دريده دستم بريده آه آه آبي ندارم
مانده لب تشنه يارب سكينه آه آه اين نور ديده
گِردمن اين قوم دغا با نيزه وخنجر
همگي بر سوي فراتند
جملگي باتيروكمان آمده اند
حلقه زنان برروي فراتند
نگذارند قوم ستم
برسانم آب به حرم
دل به درياميزنم ازبهرخدا
تاآبي رسانم به عزيزانم
چشم به راهم مانده همه
تاكه رسانم مشك پرآبم به صغيرانم
نگذارند قوم ستم
ببرم آب سوي حرم
يا اخاشدحمله ور ازشط فرات
اين دشمن ديرينه ام ازهرسو
بزندباتيروسنان برمن وبر اين
مشك پر آبم چه كنم برگو
نبود دستي به برم
برسانم آب به حرم
شرمسارم از رخ طفلان تو مولا
با همه ي اهل حرم باهم
شد نصيب من ز فرات مشك دريده
با همه ي اندوه و دوصد غم
يا اخا تاجان به تنم مانده مرا
برخيمه مبرنزد عزيزانم
خجلم از روي سكينه كه نشسته
منتظر مشك پراز آبم
تو بمان اينك به برم
مبرم بر سوي حرم
بار الهي حق ابوالفضل علمدارت
بنما يك نظري برما
ز ره لطف و كرمت برفريدوني
سند بخشوده بفرما
يا رب كن تو كرم
به ابوالفضل وبه علم
30/9/87
لاله پرپر
نوجوان اكبرِمن شبه پيغمبرمن
لاله ي پرپرمن نورچشم تر من
كمي آهسته بروتاكه بينم قدتو
سروسامان حسين من به فداي تن تو
ساعتي ديگراي گل رخسارپدر
بشودغرق به خون بدن اطهرتو
نوجوان اكبرمن شبه پيغمبرمن
توبيامن بزنم به گلوت بوسه كه تا
نشودبرهدف تيردشمن ز جفا
توبيابوسه زنم اي پسرم من به جبين
تانبُبردسر تو ياعلي اين دشمن دين
عاقبت سوي نبرد ره شده او درره دين
حمله ورگشت به عدوتاكه شدنعش زمين
همچورعدآمده بابش سرنعشش به حزين
با دوصدناله بگفت رودِمن واي حسين
من چِسان نعش تورااي عليم خيمه برم
خواهرت ديده به ره مانده بيايي به حرم
مادرت گوچه كند بي توعزيزم پسرم
علي جانم پسرم علي نور بصرم
غم جان سوزتوجان بردل احمدبنشست
گفت فريدوني ازاين غم دل من هم بشكست
ياعلي جان پدربهرخدا يك نظري
توبه اين جمع عزاداركه به سوگت بنشست
شبه پيغمبرمن نورچشم ترمن
رأس خونين
برسرنيزه سري نگران زينب است
سراوبر سر ني سايبان زينب است
برسرنيزه سري نگران زينب است
رأس پرخون حسين سايبان زينب است
به ره كوفه وشام پابه پاي زينب است
واي ازدل زينب واي از دل زينب
زينب ازداغ حسين به سر وسينه زند
ازفراغ غم او همه دم مويه كند
بين اين قوم ستم اي خدايا چه كند
گه به طفلان يتيمِ برادر نگرد
زينب ازداغ حسين به سروسينه زند
گاهي بر رأس حسين سر ني مي نگرد
گهي برغربت خويش به دغا مي نگرد
گه به طفلان حزين به وفامي نگرد
چه كندزينب زاربين اين قوم شرار
دخترشيرخدا بين كجاگشته دچار
كاش ابوالفظلِ علي بوده اينك به ديار
همه را از دم تيغ گذراندبا ذوالفقار
ساربان بهرخدا نظري زينب ما
آنكه بود دخت علي زاده ي خيرالنساء
بين اين دشمن دون حال و روزش به كجا
نبود رحم و مددمگرهم رسم شما
به ره كوفه وشام اُسراتشنه لبند
ظالمين براُسرا تازيانه مي زنند
گهي با سم ستور ره صحرامي برند
به روي خارمغيل پابرهنه مي دوند
زينبابهر خدا نظري كن توبه ما
به فريدوني كه شدذاكر آل عبا
به دل وبرتن او شده هم رخت عزا
بار غم بر دل او بنشست بهرشما
13/10/87
طفل شش ماهه
رفتي ومانده گهواره خالي / داد از جدايي داد از جدايي
چشم انتظارم ازميدان بيايي / مادر مادر اصغركجايي
طفل شش ماهه ام رودم كجايي / ازچه روپيش مادرت نيايي
توبيا تابخوانم من برايت / نغمه هاي شيرين لايي لايي
حرمله با تير تيز پيكان / حمله ورشدبه تو آن نسل شيطان
جاي آب پر زخون گشته گلويت / روي دست بابت اي مونس جان
مي شوم من هم حالي به حالي / زانكه گهواره ات رابينم خالي
شكوه برم نزد حضرت باري / بعدت روزم شده چون شام تاري
ازسوزتشنگي ديگر رهايي / آبي از اين دنياديگر نخواهي
ساعت ديگري از آب كوثر / نوشي اصغر ز درگاه الهي
مكن مادر برايم گريه زاري / مگو مادركه اصغري نداري
از آن ترسم كه بابم اشك ريزد / ز چشمان ملائك خون جاري
اي كه داري به درگاه الهي / عزت و جاه ومنزل و مقامي
شعرفريدوني قبول بفرما / دست اوگير هنگام رهايي
25/10/87
ضمن عرض خوش آمد گویی و خیر مقدم خدمت تمام کاربران عزیز این وبلاگ مجموعه ی دلنوشته های این جانب احمد فریدونی است كه به دو گويش محلي(دزفولي)و فارسي است لطفا با نظرات سازنده خودتون ما رو در ارائه ی هرچه بهتر مطالب یاری کنید