لبیک یا ثارالله

ابوالفضل علمدار

 

يا ابوالفضل علمدارم وسردار سپاه

                                            تو زجاخيز ونگاهي به خيامت بنما

نظري كن به حسينت ز ره مهرو وفا

                                            اي كه داري ز فضائل همه ي جود سخا

به كجا رفته دو دستت من به قربان دسات

                                            اي كه بوسيده علي هر دو دستهاي باوفات

به كجارفته اي ساقيِ با مهر و وفا

                                            برسان مشك پرآبت به عزيزان خدا

ازعطش ناله زند طفل صغير اين گل ناز

                                            نبود قطره ي شيري نكشد سوز وگداز

درحرم منتظراست طفل صغير آن گل ناب

                                            ز عطش گشته كبود غم زده باحال خراب

دل مادر زغمش جان اخا گشته كباب

                                            برسان جرعه ي آبي به لبش بهر رباب

        من بميرم كه نبينم هدف تيربلا

                                            آن دوچشم وقد بازو كه شده اند غرق عزا

      من چگونه ببرم اين تن صدچاك تو را

                                            بردر خيمه كه اميدهمه بَهر شما

      گفت فريدوني از آن واقعه ي كربُ بلا

                                           كه بپوشيدهمه برتن سيه و رخت عزا

اوشفيع همه باشدبه خدا روز جزا

                                           چونكه بابش علي است باكرم و جود و سخا

1386

 

بابا دمي لب وا بكن                  درد مرا درمان بكن

يايك نظر بردخترت             در اين دل صحرا بكن

بابا كمند كافران                      از عابدينت وا بكن

فكري به حال خسته اش                 در دشت و اين صحرا بكن

بنگربه حال بي كسيِ عمه از قوم عدو

بابا ميان نيزه ها رأس خودت پنهان مكن

آتش به جان ها آمده                  بابا ز سوز تشنگي

راهي براي تشنگانت                  اي پدر پيدا بكن

اي كاش مي مردم نبينم رأس تو بر روي ني

از روي ني بابا براي دخترت مأوا مكن

آيي اگربرديدنم جان مي دهم درپاي تو

باباسه ساله دخترت را ترك ازاين دنيا مكن

گيرم چنان آن رأس خونين تو را اندر بغل

بااشك ديده شويمش منعم تواي بابا مكن

بابالبانت وابكن اين عقده ي دل وابكن

بامعجزاتت اي پدرقوم عدو رسوا بكن

بابابراي ذاكردل خسته ات ره وابكن

برخاك جاي پاي خود اورا پدرپيدا بكن

اظهارلطفي برفريدوني درآن دنيا بكن

رحمي به حال مضطرش برخاطر ماها بكن

درپيشگاه ايزدت اورا پدر رسوا مكن

بابا دمي لب وابكن بابا دمي لب وابكن

30/9/86

 

 

عباسِ من

 

  عباس من اي ميرسپاهم

بگشا دوچشمت يك بارديگر

رازي نباشم بعدت بميرم

جان حسينت جان برادر

جمعي به گردت باتيروخنجر

  آمدبه سويت ازقوم كافر

افتاد دو دستت ازكين عدوان

                                                                عباس من اي شيردلاور

گرديد حسين تو بي برادر

 ازتيغ وكينِ قوم ستمگر

                                                                   اينك ميان گرگان وحشي

گشته حسينت بي يار وياور

افتاده نعشت صدپاره پيكر

   كنارعلقم اندر بيابان

برسينه و بازو و دوچشمت

                                                                   تيرعدو مي بينم فراوان

كاش اي برادر مي مردم وتا

داغت نمي ديدم من به دوران

طاقت ندارم بينم تنت را

بااين همه تير و تيغ بران

    گويد سكينه بابا حسينم

پس كوعموجان پس كوعمو جان

ساقي ما گو از چه نيامد

ازسوي ميدان باباحسين جان

آمدرقيه ازخيمه بيرون

ازتشنگي با صد آه و افغان

                                                                   ازبهراصغر مادر نشسته

درخيمه گه او زارو پريشان

    زينب شنيدتا داغ برادر

گه زد به سينه گه خاك وبرسر

نفرينتان باد اي كوفيانِ

پست ولعينِ قوم ستمگر

باما چه كرديد اي كينه توزان

   مرمانباشيم اولا صفدر

خواهم بدانيد كه رو سياهيد

                                                                    نزدخدا و جدم پيامبر

مولاحسين جان حق ابوالفظل

   ميرسپاهت سردار لشكر

فريدوني را قبول بفرما

بهرغلامي جان پيامبر

نوحه گرو سينه زن شفاعت

تو ده به حق ساقي كوثر

اهل عزا را مولا ببخشا

به روح پاكت عليِ اكبر

3/10/86

ماهِ درخشان حسين

 

ديده بگشاپدرِ پير آمد

          پيش نعش تو زمين گير آمد

               اي علي ماه درخشان حسين

                    توببخش بابت اگر ديرآمد

حيف ازآن ماه درخشان علي

          كه جبينش هدف تيرآمد

               چوشنيد مادر دل خسته ي او

                    به سروسينه زنان برسربالين آمد

گفت مولا به سرنعش پسر

          رازيم آنچه ز تقديرآمد

               نبود خوف ز دشمن مارا

                    بر الا گفت و به تكبير آمد

تاخت او يكسره برقوم ستم

          توبگفتي كه ز جان سير آمد

               مي زد و گفت علي بابا جان

                    حيف از آن دم كه پدر ديرآمد

از فراق رُخت اي يوسف من

          بنگرخون كه ز شمشير آمد

               تونظركن به فريدوني اگر

                    روز محشر ز حساب گيرآمد

3/10/86

محمل دخترمصيبت زده

 

نوجوان اكبر من            اي شبه پيغمبر من

تو اميد دل بابا          نو گل احمد من

غم هجران تو آتش بزند بر دل من

گر به ميدان بروي اي مه در منزل من

ساعت ديگري از سوي عدوي كافر

تيروباران بشوي اي مه خوش منظر من

به دونيم فرق توگردد به مثال پدرم

ملجم ديگري برفرق توآرد پسرم

تازه گرداند و داغ پدرم را پسرم

نوجوان اكبرمن شبه پيغمبر من

اختران گرد رُخ ماه توجمعند ولي

درسپهرشهدا ماه درخشان پسرم

باوجود تو مرابود سروساماني

بعدمرگ تو شدم بي سروسامان پسرم

رفتي وداغ غمت سوخت سرا پا بدنم

آتشي شعله برانگيخت درون جگرم

ازفراق رُخت اي يوسف گل پيرهنم

همچويعقوب كنم گريه فراوان پسرم

گفت فريدوني ازآن واقعه ي كربُ بلا

چه ستم هابه حسين شد چقدرديده بلا

ياحسين بن علي جمع مريضان شفا

به علي اكبررعناي جوان باوفا

آن مَهي راكه بگفتي گل احمد من

نوجوان اكبرمن اي شبه پيغمبر من

 

 

داغ زينب

 

زينب غمديده اندر كربلا

     شداسير محنت و رنج وبلا

داغ مرگِ شش برادر باوفا

     ديده زينب در برابر ازجفا

ازجفاي كوفيان بي حيا

     سرجداگشته خدايا از قفا

داغ زينب تازه ترگرديده ازاين

            چون درون خيمه زين العابدين

حمله ورشدبرسرش قوم لعين

     لعنت الله العدو والاجمعين

ناگهان آتش زدندبرخيمه ها

                                     براسيري رفته اولاد خدا

رأس هفتادو دو تن برنيزه ها

     تن فتاده روي خاك نينوا

گفت زينب دخترشيرخدا

          اين منم دُر دانه ي خيرالنساء

مي زنيد برصورتم سيلي چرا

     اي دريغا كوفيان بي حيا

بين چه كرديد كوفيان بي وفا

     بر رقيه دختر خون خدا

رأس بابش پُر ز خون آريد چرا

                ازچه رو زجر مي دهيدش مشركا

بار الاها حق بيت انبياء

     حق خون پاك شاه كربلا

برفريدوني نظربنما خدا

            نوحه گر سينه زنان دور از بلا

5/10/86

علمدارم

 

ابوالفضل علمدارم توسردار سپهدارم

     ز جابرخيز برادرجان تواي ميرعلمدارم

          ابوالفضل علمدارم توسردار سپهدارم

               ز جابرخيز برادرجان كه باغم ها گرفتارم

                    توبگشاهردو چشمت را به قربان دوچشمانت

                         فداي آن وفاداري تووآن عهدوپيمانت

                              چِسان برخيمه ها آرم توراجانم به قربانت

                                   تواي ماه بني هاشم وسقاي مددكارم

                                        درون خيمه ها اصغرزند هردم دوصدناله

                              ببين گشته كبودازتشنگي اين طفل بيچاره

                         گلويش را همي دانم كُنددشمن به تيرپاره

                    شودغرقِ به خون چون توعلي آن طفل شيرخوارم

               اگرپرسد رقيه كوعمو عباس نام آور

          جوابش راچگويم من برادر جان توگو آخر

چگونه گويم اين غم رابه مادر تا كند باور

          بود وِرد زبانش اوكه مي آيدبه ديدارم

               برادر راضيم ميرم لب تشنه دم آخر

                    نبينم قطع دودستانت بدست دشمن كافر

                         كنارعلقمه افتاده اي بي يارو بي ياور

                              لب تشنه برادرجان تواي سردار غمخوارم

                                   فريدوني بگفت ازسوز دل بهرعلمداري

                                         بياباهم بپوشيم بهر او رخت عزاداري

                                   يقين دارم شفيع ماست به هنگام گرفتاري

                              به جان شاه مظلومان كه فرمودش سپهداري

6/10/86

 

خونِ دل

 

كوفيان خون به دل ما نكنيد

اينقدرظلم به ذريه ي زهرانكنيد

كوفيان خون به دل خون شده ي مانكنيد

 اينقدرظلم به ذريه ي زهرانكنيد

بگذاريدبگرييم به مظلومي خويش

 زخم دل بازدن سنگ مداوا نكنيد

محمل دخترمعصوم مصيبت زده را 

روبرو با سرببريده ي بابا نكنيد

پيش چشم اسرا سنگ به سرها نزنيد 

ديگراز زخم زبان خون به دل ما نكنيد

روي خارهاي مغيلان همه طفلان حسين 

باسروسينه ي اسبان ره صحرا نكنيد

عابد زارپريشانِ مظلومِ حسين 

بين اين قوم چنين خاروپريشان نكنيد

ازچه رو بهرخدا قوم ستمگرهمگي

 رحم بربي كسي زينب زهرا نكنيد

مرنه اينست همان دخت نبي شيرخدا

 بهرزينب ازچه رو شرم ز مولا نكنيد

مر نفرمودپيامبر به شما قوم ستم

 بعدمن ازعلي و آل علي دل نكنيد

لااقل دوراسيران كه شدند بي كس ويار 

آنقدرشور و شرر هلهله برپا نكنيد

گفت فريدوني ز آه دل خودباكافر

 همه در آتش سوزنده ي دوزخ برويد

حيفتان نامده ازموهبت خوب زمان 

اين چنين موعدتي را ديگه پيدا نكنيد

8/10/86

 

 

علي اكبر

 

علي اكبر جوانم/ سرباز مهربانم

آهسته رو ميدان پسرم/ آتش تو منه بر جانم

اي رعناي جوانم/ فرزند مهربانم

يكدم نظري كُن بر پدرت/بابا آرام جانم

دانم علي اكبر رعنا/ در بين اين همه اعدا

تا ساعت ديگري اي پسرم/ خواهي تو روي از دنيا

بگذار در اين دم آخر/ در رونشده اي با كافر

سيرت بينم گُل احمرمن/ چون داغ تو را نتوانم علي اكبر جوانم

چون گشته روان به ميدان/ از بهر خداي سبحان

بسم اله و تسبيح بر لب او/راضي به رضاي منان

شد حمله ور او با كافر/ با لب عطشان خوش منظر

مي بُرد به درك از قوم ستم/ آن مه تا لحظه ي آخر

نا گه ز گُروه ظالم/ گُفتا كه نبايد سالم

از معركه بيرون اين برود/ اولاد عليُ العالم

شد حمله بر او از هر سو/ با تير و كمان بر ابرو

يك ظالم ديگر رو در رو/ با گُرز گران بر بازو

با نا له ي نور ديده/ قد پدرش خميده

از آه دل ليلاي حزين/ جن و ملك هم لرزيده

اي هاشميان بياييد/ علي را بر خميه آريد

زخمي كه بخورد بر قلب حسين/بهرش مرهم بگذاريد

الله به علي اكبر/ اين نوجوان رهبر

كُن تو نظري بر جمع عزاداران حسيني يكسر/ رحمي به فريدوني بنما يارب تو به روز محشر

22/10/86