دل نوشته هاي سال 92
زينبِ علمدار
زينب شد بعد من علمدار
اهل حرم خدا نگهدار
من مي سپارم اي عزيزان
جمع شمارا به حي دا دار
زينب بيا اي خواهر غم پرور من
بنشين دمي اي مهربان اندر بر من
تابا توگويم من سخن ها خواهر من
در دانه ي بابم عزيزمادر من
بعدازمن اي خواهراسيري مي برندت
قوم عدوباتازيانه مي زنندت
هرچي كه ماكرديم فراوان احترامت
ليكن لعينان نيش و طعنه مي زنندت
خواهرچوخواهند زخم برقلبت گذارند
بيني كه سرهارا به ني ها مي گذارند
چون جانگيرد راس اصغربرسرني
برروي خنجراين سر مظلوم گذارند
بنما تحمل خواهرم ازكوفه تاشام
هرچندرقيه گويدت كوعمه بابم
آرند تبق را راس من در آن گذارند
آنجادهم من بر سه ساله خويش پيغام
خواهي روي ميدان عزيزم اي حسين جان
اينگونه قلب خواهرت زينب نسوزان
براين دلم آتش مزن جان را نسوزان
جسم وتنم را يا اخا اينسان نلرزان
مادر سفارشها نموده برمن زار
وقتي حسينم شده بي يار و مددكار
خواهد رود ميدان ببوس زيرگلويش
ايمن شود راسش ز شمشيرهاي غدار
ببريده دشمن از قفا راس حسينم
بر روي ني بردند سرنور دو عينم
وانگه به سم مركب اين نامردمردم
تاختند به جسم نازنين بي معينم
مولا حسين جان الا اي نور دو ديده
اي قاري قرآن به ني اي سربريده
گويد فريدوني ز داغ لاله هايت
چون زينب مولا منم قدم خميده
30/6/92
عباسِ دلاور
برسان مشك آبت را به خيمه
عباس دلاورم عباس دلاورم
برسان جرعه آبي به طفلان
كه تو اي آب آورم
نشستم بر در خيمه كه تا آيي برادر
به دل دارم نمي داني چه غوغايي برادر
ببين زينب دارد به لب چه نجوايي برادر
كه سلامت توبرگردي كجايي اي برادر
به گردت حلقه دشمن هزاران نورديده
ز تيرو نيزه ي دشمن فراوان نور ديده
نگذارند رساني مشك پرآبت به خيمه
ابوالفضل علمدارم امان اي نور ديده
عدو گرد تو ودست توفاني نور عينم
گرفتي مشك به دندان تارساني نورعينم
زدند آن كافران تيري به هردوچشم عينم
فغان زان دم كه فريادت برآمد وا حسينم
رسيدم من زماني يا اخايم برسرتو
علمدار رشيدم باوفايم برسرتو
بديدم هر دو دستانت فتاده دربرتو
چسان جسمت برم اينگونه نزد مادر تو
حسين جانم اخا بنشين دمي اينجا كنارم
مبرخيمه مرامولا دراينجا جان سپارم
دگردرخيمه از طفلان منم رويي ندارم
كه نياورده ام آبي پس اينجا واگذارم
گفت حسينش به بالين ابوالفضل علمدار
اي برادربه قربانت خدا ديگرنگهدار
سلامم رابه باباوبه مادر وقت ديدار
برسان و بنوش ازآب كوثر اي علمدار
حسين جانم به حق آن دودستان ابوالفضل
بنما ياري اي مولا به مستان ابوالفضل
كن عنايت به محشربرفريدوني هم از فضل
كه نبادا بماند در دماي دوزخ از غزل
6/7/92
مولا
علي بردرد بي درمان حكيم است
علي از مهر،باب هريتيم است
علي از آنچه ناديد بر لسانت
هنوز ناگفته اي اويش فهيم است
علي دريايي از علم است و تدبير
لسان كي ميشود از گفتنش سير
علي آن است كه بعد ضرب شمشير
بگفتا بهر ملجم هم بريد شير
علي را هرچه مي گويي صميم است
علي بردشمنانش هم رحيم است
نمي دانم علي رامن چه خوانم
ويا او را به دوران من چه دانم
تمام كائنات گرد وجودش
همه ديدند و مي بينند جودش
خدا نازد به خود از اين سليقه
علي را خواند همسر بر صديقه
علي داماد پيغمبر امير است
ولي بيني كه دستگيرفقير است
كرامت دارد و لطف و عنايت
علي مولا كبيراست و كبيراست
به راه حق بود سرشار از عشق
به عشق ايزد يكتا اسير است
فريدوني چه مي داني علي كيست
علي آياتي از لطف الهي است
سر هر شيعه اي مولا همايي
عدالت دولتش عدل الهي است
دل نوشته هاي محلي سال92
دختِ سه ساله
اَ زمين كربلا مبري رقينه
دخترسه سالمه هلي پيش مومنه
نداروم طاقت ديريشه مو والله
هلي پيش مو منه هلي پيش مو منه
كِي تره دختر كم ساله منه بي بابا
دختري كه همه شوخوبيده سرپا بابا
ذكر لو واش همه روز تا دم شو بيد بابا
چه كنه بعد ايسو طفل صغير بي بابا
مزنِيِش مبريِش اًشمو بيزاره
طاقت ضربت شُلاق ايان كي داره
مبري پاي پتي طفلَ سر خار مغيل
كه اَپاهاش سرخار همه لا خين باره
كوفيون چقزه شموهم اَخدادبي خبرين
گوش اَ گوشواره جدا كُوردي طفل مزنين
كه عمه زينب زار خودشه بهه سر بچو
تاكه شلاق نخورن روله و اولاد حزين
بيسه اَ ضربت شلاق تن خواروم زينب
سيه وزخم و كبودعزيز مارم زينب
باوجودي كه دگه حسي نمونده به پاهاش
نم هله دشمن شودي كنه خواروم زينب
كاش ابوالفضل علمدار نمي يوفتيد دو دساش
كاش نُها قافله بيد زينب خوارش به دماش
كي ترسّن كه زنن خوار و بچو نهاش
پي نگاهي كه بكُورد دشمنو ترسيد اَتياش
يا حسين بن علي جون تونو بچونت
به ابوالفضل رشيد زينبت و يارونت
كُن ترحم به فريدوني و بر جمع عزا
حق بي فاطمه و بي كسي رولونت
10/6/92
قنداقه ي خونين
لائي لائي اصغرُمه به برن
دلخوشيمه ترسُم هم اَزوم گِرن
مو به ترسُم هم اَ اي قوم ستم
زون مولال رولمه سيم نم هِلِن
كُوردمه هم مو سفارش به بُووش
كه غباري سرو ريشه نگرش
پَر قنداقِشه لائي نزنش
طمع بوسه زير گليشه هيچكس نگرَش
تير كجا گُلي كجا تير سه شعبه به كجا
گُلي نازُك اصغربه كجا
دوتيام هم پُر خين،قلب زار مو حزينَ
بيسه قُنداقه اصغر پُرخين
مو خودوم دونوم اَ اي قوم ستم سرمه ميا
مثل اكبر بِرُوه اصغرُم اما نمي يا
چه كُنوم چاره نداروم مو چطور دلمه ميا
كه اَ تُشني بگريوه پُر عَرسن اي تيا
دگه اَ سوز عطش سوخته لبا
سينمه زخمِ كنه په پنجِهاش
هرقدر چنگِ زنه شير نميا
دگه بعد عمو اُ گير نميا
عمو عباس،دگه رفته اَ دَس
دگه لِف عمو كسي گير نميا
دگه بعد عمو اُ گير نمياد
دور اُ وِن همه لشكر فساد
جمع بييسنه به لجاجت و عناد
داد بي داد، بارون نمياد
بُردشه ري به ريه قوم ستم
با وجودي كه وجودش پُر غم
گفت به قوم اصغرُم اُوي دهي
دس كشي لحظه اي اَ ظلم و ستم
شمر ملعون اومه ور حرمله پيش
حرمله خيره بييس بيد به گليش
يكته زند تير سه شعبه به گليش
كه بريد رگا گلي اَ پس و پيش
خين اومه اَ گليش مي دسه باب
خين بابا به هوا كُورد پرتاب
نه اومه قطره اي خين به زمين
كاتبون يان نوشتن به كتاب
علي اصغر توبيو هركي كه داره حاجتي
شير مارت نه هلي اينجو روه دس پتي
هركسي كه بچه اي دلش مخو
كن روا جون رباب اجابتي
تافريدوني كه كُورده اي دعا
نه كشه مي ري كسي خجالتي
20/6/92
ضمن عرض خوش آمد گویی و خیر مقدم خدمت تمام کاربران عزیز این وبلاگ مجموعه ی دلنوشته های این جانب احمد فریدونی است كه به دو گويش محلي(دزفولي)و فارسي است لطفا با نظرات سازنده خودتون ما رو در ارائه ی هرچه بهتر مطالب یاری کنید