به نام خدا

                                به نام خدا

 به نام خداوند جان وخرد                                  كه نامش دل ازماهمه مي برد

خدا وند يكتا و بالا و فرد                            از او انس وهم جن حساب مي برد 

هماني كه گسترده خانش همه                         كه انسان وحيوان بهره برد

مساوات دارد به هردو جهان                         هرآني كه گرتوشه اي مي برد

 نباشدبه كارش ظلم وستم                  هرآن كس كه بيند زخود مي خورد

 فريدوني غافل مباش ازخدا                            كه روزي تورا نزد خود مي برد

دفتر عشق

دفتر عشق

 

خوشا جاني كه جانانش حسين است

                خوشا دردي كه درمانش حسين است

                              بنامش دفتر عشق است و مفتوح

                                        خوش آن دفتر كه عنوانش حسين است

نبي راجان شيرين جز علي نيست

               ولي آرامش جانش حسين است

                              چه صحرائي است يارب وادي عشق

                                             كه تنها مرد ميدانش حسين است

بگو اهريمنان كربلا را

               كه اين صحرا سليمانش حسين است

                              دلم غير از تو با كس آشنا نيست

                                             جدايم ازتواما دل جدا نيست

خوشا اين دل كه با مهر تو پيوست

               خوشا اين دل كه با كس آشنا نيست

                               قرين دردم اما نيك دانم

                                             كه جز كوي توام دارالشفانيست

چه بهتر تا قيامت مُرده باشد

               هر آن دل را كه عشق كربلا نيست


معرفی من

جان نثار هستم فريدوني و نامم احمد است

                                 دين من دين رسول الله مولا احمد است

شهر من دزفول جولانگاه عشق احمدي است

                                 شيخ انصاري نشاني از نشان برتري است

دلنوشته آغازین

                                                  درمدرسه ي عشق

 

چه خوش است نام احمد صلوات برمحمد

               به امين وراستگويي نبودجزاو مجدد

                                 بجزازعلي كه دربيت نبي كرد اقامت 

                                                  كه به حق عطانمود دين مبين آدميت

به خداقسم نديدست كسي چنين صداقت

               مگرازمقام عظماي علي كند حكايت

                               من و تو اگرمسلمانيم و پيرو امامت

                                              به عمل چنين نمائيم كه كند زما حمايت

نه به جان هم بيوفتيم وكنيم همه حماقت

                كه مگر عليِ اعلا ببرد زماشكايت

                               من احمد حقيرتو به آن تربت پاكت  

                                              نصرتي عطانما تاكه بيايم به جوارت

بزنم بوسه حريم خاك پاك بارگاهت

               پس از آن بميرم آنجاكه كني زمن شفاعت

ادامه نوشته

در سوگ خواهرم

                                         درسوگ خواهرم(1)

                                                    قلم

قلم اي مونس شبهاي تارم

 قلم تنها رفيق روزگارم

فلك بگرفت از من خواهرم را 

چه سازم من طريق روزگارم

ادامه نوشته

دل نوشته هاي سال 92

زينبِ علمدار

زينب شد بعد من علمدار

      اهل حرم خدا نگهدار

            من مي سپارم اي عزيزان

                  جمع شمارا به حي دا دار

                        زينب بيا اي خواهر غم پرور من

                              بنشين دمي اي مهربان اندر بر من

                                    تابا توگويم من سخن ها خواهر من

                                          در دانه ي بابم عزيزمادر من

ادامه نوشته

دلنوشته هاي محلي سال91

دلُم بعد عباس بيس پاره پاره

كسي ني خبر دار كه مي دل چه حاله زينب، كه مي دل چه حاله/

كسي ني خبردار اَ اِي دل زغالم

به غير تو اي زينبُم غم گُسارم

ادامه نوشته

دلنوشته هاي محلي سال90

عباس دلاور/ اي رشيد مارت

منتظر مَهِل تُشنه تو بچون برارت

در خيمه تيَش مونده به ره زينب خوارت

زيتري بيو سُراق بچون برارت

ادامه نوشته

دلنوشته هاي محلي سال89

زينب بيو اصغر گر مهلش گريوَه

                                                                     نه شيري مونده سي روباب كه دهش فريوه

                                                                  عطش فغون كُرد به حرم دل چور بنارَه

                                                      بييسَ تُوريك و سيه شو پرستاره

ادامه نوشته

دلنوشته هاي محلي سال88

ابوالفضل دلش بي قراره

    مَخو سي صغيرون روَه اُوي آرَه

     تياش پُراَ عَرسو به دل غُصه دارَه

       چطور تشنه بينه براره بناره

ادامه نوشته

دلنوشته هاي محلي سال87

چُوتَه وِردار اَ سَر نَوه پيمبر اي يزيد

                            مَر ندوني مارِش صديقه اطهر اي يزيد

                                           ظالما اي سَر،سَرِ روله ي زهرا و عليه

                                                  كُن حيا آخر تو از زهراو حيدر اي يزيد

نور حق خاموش بيس به ذات حق گوم قسم

                             چونكه اي سر مظهر الله اكبر اي يزيد

                                           اِي سَر پُرخين، بيده، پاسدار مرز دين

                                                  دسَ ور دارو بترس از آق اي كار اي يزيد

يا تو بر اَ مَجلِسِت در اي يتيمون حسين

                              يا كه چووِ خيزون وردار اَ اي سر اي يزيد

                                           اَر كه پُرسه فاطمه جور حسين مو چه بيد

                                              چه جواب دوري سيش مي روز محشر اي يزيد

اَر رقيه بونه ي بُوه گره اي بي حيا

                              اي كه وَندي سر بُوَش مين اي تشت طلا

                                    چه جواب دوُري سيش چقذه تو ديري از خدا

                                          ظلم و ظالم نم منه مي دار دنيا اي يزيد

گفت فريدوني غم آغام حسين قدم بريد

                             هيچ كسي داغي نبينا مثل زينب كه بديد

                                     داغ شش برارُ سُختُ رقيه قدش خميد

                                          آه و نفرينشون گرات مي روز محشر اي يزيد

دلنوشته هاي محلي

شوق ديدار

 

به سرُم شور حسين/ به دلُم نور حسين

دل مو پي غم او/ نوائي داره

دلمُ اَ عشق حسين رنگ و صفائي بگره

 دل عاشق اَ غمش ساز و نوائي بگره

آدمي بال  زنه بال هُمائي بگره

همه دم هي هوس كرببلا داره دلُم

 به غم كرببلا شورو نوا داره دلُم

هوس مدرسه ي عشق و وفا داره دلُم

هركه اي رَنَه روه عشقش اِبراز كنه

 به خدا عشق حسين يه سره اعجاز كنه

عاشق كوي حسيني به فلك نازِ كنه



دل نوشته های سال 90

سرگردان

 

صحرا صحرا دويده ام سرگردان بهر حسين

                        مهلاً مهلا بگفته ام بي سامان بهر حسين

رنج دنياكشيده ام چون پروانه پي او

خون ازچشمان چكيده ام خون افشان بهر حسين

بين جسم حسين توشد،صد پاره به تير بلا اي واي مصيبتا

افتاده به دشت بلا جسمش عزيز خدا اي وا مصيبتا

اي مادرغم پروربر حال دلم بنگر كز غم ها رميده ام

ديگر افتاده ام از پا برخيز زهرا

بي مونس و زارو تنها زهرا زهرا

من از غم حسين تو به به دل عزا دارم

دگرنمانده طاقتي به قبل خونبارم

تنها تنها به مانده ايم ما،در افغان حسين

ديگر ياري نمانده از،جمله ياران حسين

دل از دنيا بريده ام من وا اين عابد پير

اشك آمد از دو ديدها چون تير باران حسين

در اين دل شب همه جا دشت و سراي بلا اي وا مصيبتا

گشتم تمام ديار من در پي تو نگار اي وا مصيبتا اي وا مصيبتا

زهرا جان روزحشراگر،دادي تو اجر و صواب

براهل دل،ونوحه گر،سينه زن روز حساب

رحمي كن تا فريدوني از لطفت مادر ناب

گيرد با دست راست خود پرونده روز حساب

1390

ادامه نوشته

دل نوشته های سال 89

مهربان برادرم

 

ميروم من سوي ميدان خواهرغم پرورم

چون نمانده ازعزيزانم كسي اندربرم

عون وعباسم وجعفرداده ام

قاسم واكبرواصغر داده ام

اينك من تنهاي تنها مانده ام

منكه اينك زار وتنها مانده ام

جان به كف بهرخدا بنهاده ام

خواهر غم پرورم مهربان اي خواهرم

گرروي اينك تو سوي قتلگاه

صبركن سيرت ببينم مه لقا

مادرم كرده سفارشها مرا

بوسم اين زمان گلويت يا اخا

عاقبت گرديد سوي ميدان روان

اشك درچشمان زينب شد روان

آمده دنبال او دوان دوان

كي اخا يك دم ديگرپيشم بمان

گشته مولادل غمين ازكار او

آمدو نزدش نشست باگفتگو

دادنشانش دشمنان در روبرو

گفت حذركن بعدم از قوم عدو

خواهرم گركه بريدند ازقفا

رأس من اين كوفيان بي وفا

هرچه ديدي بعداز اين جورو جفا

صبركن خواهرتو از راه وفا

عاقبت كاخ ستم ريزد فرو

ميرود ازقوم ظالم آبرو

خطبه ات سوزد سراپاي عدو

اين شنو ازمن كه كردم گفتگو

گفت فريدوني به وقت نيمه شب

از سراخلاص و از روي ادب

ماجراي كربلا شاه عرب

شعرمولايم به دل دارد طَرب

27/8/89

ادامه نوشته

دلنوشته های سال 88

خيمه مي سوزد

 

سردارم برگرد خيمه مي سوزد

                 جان برادر آبي نمانده خيمه مي سوزد

            سردارم برگردخيمه مي سوزد

جان برادرحالي نمانده عباسم برگرد

                 غوغاشده به پااز مرگ سردارم

                             طفلان زانويه غم ازمرگ سردارم

             بنشسته گوشه اي خواهر غمخوارم

تابرگردي اخا خيمه وفا دارم

جان برادر عباسم برگرد

تاجانم در بدن مانده اي سرورم

                            مولا مبرمرا نزد اهل حرم

          چون دادم قول آب رقيه ي مضطرم

ازروي دخترت اينك شرمنده ام

مرا خيمه مبر اخا تا زنده ام

مشك دريده ام اينك دهد گُوا

                 صدها تيرعدو براو ماند ازجفا

              خواستم بياورم آبي درخيمه گاه

اماگشته دودست يارب ازمن جدا

اينك اين جايگاه برمن شد قتلگاه

عباسم اي اخابرگرد جان پدر

                    چون بعدت مي شود دانم خاكم به سر

          كي باشدغيرتو سردار اين لشكر

پاسدار خيمه ها اي پرشور وشرر

عباسم برگرد عباسم برگرد

ماه بني هاشم عباس باوفا

                    بخشنده چون پدر اي باجود و سخا

          بنما نظربه اين جمع و اهل صفا

فريدوني به دل بهرت دارد عزا

عباس باوفا برگرد جان اخا

8/8/88

ادامه نوشته

دلنوشته های سال 87

دُخت شاه كربلا

 من رقيه دخترشاه شهيدكربلا

همره عمه اسيري رفته ام ازنينوا

                                                        من رقيه دخترشاه شهيدكربلا

همره عمه اسيري برده اندباصدبلا

ادامه نوشته

دلنوشته های سال 86


ابوالفضل علمدار

 

يا ابوالفضل علمدارم وسردار سپاه

                                            تو زجاخيز ونگاهي به خيامت بنما

نظري كن به حسينت ز ره مهرو وفا

                                            اي كه داري ز فضائل همه ي جود سخا

ادامه نوشته

دلنوشته های سالهای 82 تا 84

درد دل حضرت زينب با برادر در روز اربعين

 

اي حسين جان من برايت ميهمان آورده ام

          كارواني خسته در كربُ بلا آورد ام

                    چشم گريان بهرت اي مولاي مظلومان حسين

                                     

ادامه نوشته